ประสิทธิภาพพื้นฐานของตัวเชื่อมต่อบอร์ดต่อบอร์ด

ประสิทธิภาพพื้นฐานของตัวเชื่อมต่อบอร์ดต่อบอร์ด

ประสิทธิภาพพื้นฐานของตัวเชื่อมต่อบอร์ดต่อบอร์ดสามารถแบ่งออกเป็นสามประเภท: ประสิทธิภาพเชิงกลประสิทธิภาพทางไฟฟ้าและประสิทธิภาพด้านสิ่งแวดล้อม

1. คุณสมบัติเชิงกลไกเท่าที่ฟังก์ชั่นการเชื่อมต่อเกี่ยวข้องกับการแทรกและแรงถอนเป็นคุณสมบัติเชิงกลที่สำคัญ การแทรกและแรงดึงถูกแบ่งออกเป็นแรงแทรกและแรงดึง (แรงดึงเรียกอีกอย่างว่าแรงแยก) และข้อกำหนดของทั้งสองนั้นแตกต่างกัน ในมาตรฐานที่เกี่ยวข้องมีแรงแทรกมากขึ้นและข้อกำหนดการแยกขั้นต่ำซึ่งบ่งชี้ว่าจากมุมมองของการใช้ และหากแรงแยกมีขนาดเล็กเกินไปมันจะส่งผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือของการติดต่อ

คุณสมบัติเชิงกลที่สำคัญอีกประการหนึ่งคืออายุการใช้งานเชิงกลของขั้วต่อบอร์ดต่อบอร์ด ชีวิตเชิงกลเป็นดัชนีความทนทานซึ่งเรียกว่าการทำงานเชิงกลในมาตรฐานระดับชาติ GB5095 มันขึ้นอยู่กับการแทรกหนึ่งครั้งและการถอนหนึ่งครั้งเป็นวัฏจักรและไม่ว่าตัวเชื่อมต่อจะสามารถทำหน้าที่การเชื่อมต่อให้เสร็จสมบูรณ์ (เช่นค่าความต้านทานการติดต่อ) หลังจากการแทรกและวงจรการถอนที่ระบุจะใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการประเมินผล

แรงแทรกและอายุการใช้งานเชิงกลของขั้วต่อบอร์ดต่อบอร์ดนั้นเกี่ยวข้องกับโครงสร้างการสัมผัส (ความดันบวก) และคุณภาพการเคลือบ (ค่าสัมประสิทธิ์แรงเสียดทานแบบเลื่อน) ของส่วนที่ติดต่อและความแม่นยำมิติ (ระดับการจัดตำแหน่ง) ของส่วนที่ติดต่อ

2. ประสิทธิภาพการใช้ไฟฟ้าส่วนใหญ่รวมถึงความต้านทานการสัมผัสความต้านทานฉนวนความแข็งแรงของกระแสไฟฟ้าและไฟฟ้า

ความต้านทานการสัมผัส: ขั้วต่อไฟฟ้าคุณภาพสูงควรมีความต้านทานการสัมผัสต่ำและเสถียร ตัวเชื่อมต่อมีความต้านทานการติดต่อตั้งแต่ไม่กี่มิลลิเฮมถึงสิบมิลลิไมม์

ความต้านทานต่อฉนวน: การวัดประสิทธิภาพของฉนวนระหว่างหน้าสัมผัสเชื่อมต่อไฟฟ้าและระหว่างการติดต่อและที่อยู่อาศัยตามลำดับหลายร้อยถึงพันของ megohm

ความแข็งแรงทางไฟฟ้าหรือความต้านทานแรงดันไฟฟ้า: ความสามารถในการทนต่อแรงดันไฟฟ้าทดสอบที่ได้รับการจัดอันดับระหว่างหน้าสัมผัสของตัวเชื่อมต่อหรือระหว่างหน้าสัมผัสและที่อยู่อาศัยขึ้นอยู่กับช่องว่างระหว่างวงจร (นั่นคือระยะห่างระหว่างหน้าสัมผัสและระยะห่างครีพ) และวัสดุฉนวน ใช้ในตัวเชื่อมต่อ